świetny film, ukazuje prawdziwą naturę człowieka

Komentarz został usunięty przez administratora ze względu na naruszanie regulaminu serwisu.

aż trudno uwierzyć, że człowiek jest zdolny do takich czynów....

Shooting Dogs to wstrząsający film - nawet bardziej niż oskarowy Hotel Rwanda. Ludobójstwo w Rwandzie dokonało się na oczach świata w 1994 roku - ONZ mogło temu zapobiec, ale nie zrobiło nic. Nikogo to nie obchodziło... zginęło ponad 800 tys. ludzi. Wydawało się, że Holokaust się nie powtórzy. A on się powtarza i powtarza... Człowiek to najgorsza rzecz, jaka przydarzyła się światu.

Film oddziałujący mocno nie tylko obrazem, ale także świadomością wiernego oddania wypadków. Poruszający tym bardziej, że rekonstrukcji statystują osoby, które w tych wydarzeniach straciły niejednokrotnie całą rodzinę. Rzeź pochłonęła w sumie blisko milion ofiar (w tym wiele tysięcy dzieci, starców i kobiet). Film odsłania jednak nie tylko suche fakty bezwzględnego zabijania, ale pokazuje drogę narastania nienawiści między plemionami Hutu i Tutsi, a przede wszystkim obnaża biurokratyczną nieudolność ONZ-tu i kompletną bezczynność Zachodu - w sytuacji, kiedy na miejscu obecne były zachodnie wojska i można było skutecznie przeciwdziałać ludobójstwu. Jednak rdzeniem filmu bynajmniej nie jest bestialstwo, ale przede wszystkim WRAŻLIWOŚĆ człowieka rzuconego w samo oko cyklonu nienawiści... Przejmującą sceną jest prośba jednego z czarnoskórych, którzy schronili się pod skrzydła misji ONZ - misji, która po rozbudzeniu w ludziach nadziei dostała rozkaz ewakuacji (ograniczającej się jedynie do białych!) - a prośba plemiennej starszyzny dotyczyła rozstrzelania ich dzieci, żeby przynajmniej one nie ginęły pod ciosami maczet. Oczywiście nie mogła być spełniona. W obliczu opuszczenia bezbronnej ludności, wystawionej na żer bestialsko rozochoconych hord morderców, przejmujący jest dramat dwóch misjonarzy - starego księdza i młodego wolontariusza, którzy czują rozdarcie wobec pokusy ewakuowania się wraz z innymi. To właśnie ten stary misjonarz w rozgoryczeniu wypowiada tytułowe słowa - w sytuacji, gdy wojsko zaczyna strzelać do psów roznoszących szczątki pomordowanych ludzi: "czy te psy do was strzelają?". Pytanie płynęło z ironii wobec rozkazu, jaki dostali żołnierze ONZ, żeby używać broni wyłącznie w sytuacji, gdy sami zostaną ostrzelani... Stary misjonarz chwilami już przeżywa ciemną noc zwątpienia, gdy wśród oprawców dostrzega swoich podopiecznych, którzy co niedziela brali udział w mszy i pobożnych modlitwach. I właśnie te chwile zwątpienia odsłaniają mi w nim całe człowieczeństwo, ukazując człowieka na wskroś autentycznego, nie kryjącego swych słabości. Jednak kulminacja cierpienia dopiero miała nadejść - i dopiero wobec tej ostatecznej próby misjonarz daje najwyższe świadectwo wiary i miłości... Film jest jak gorący wulkan sumienia Zachodu - pełnego hipokryzji, gdzie słowo "Murzyn" jest powodem do "świętego oburzenia" i "walki z rasizmem", natomiast sytuacja bestialskiego ludobójstwa staje się po dziś dzień medialnie prawie nieobecna... Ale też film jest również czymś znacznie więcej - świadectwem prawdziwej wierności w obliczu panowania zła.

myślę,że podobny los by nas czekał gdybyśmy znależli sie w tej samej sytuacji,jak kiedys nikt nie pomógł naszym rodakom...mimo,iż jesteśmy biali....

Film wspaniały i pokazuje dezdusznosc ludzi rzadzacych az mi wstyt ze jestem biala

Wstyd mi, że jestem człowiekiem, Europejką. Należy znać prawdę, fakty, ale nie potrafię zachęcać do oglądania tego filmu - bardzo boli...

Ci, którzy mogą, nie robią nic aby pomóc niewinnym. Mocarstwa, organizacje - wszystko to tylko słowa bez pokrycia. Dzieje się to każdego dnia na małą i dużą skalę. Film... czysty zapis faktów, bez ubarwiania, ale też bez dokładnego przedstawiania scen śmierci. Generalnie bardzo dobry.

Rewelacja, oby ten film był ostrzeżeniem dla innych...