Bym zapomniał - zarówno "neoliberalizm" jak i "realny socjalizm" mają swoich "bohaterów" takich jak Jaruzelski lub Pinochet. Prawda boli? A no zapomniał bym - ten Polak z tych dwóch generałów pod ilością wymordowanych cywili nie dorasta swojemu odpowiednikowi zza oceanu do pięt.

Jak można wymagać od filmu który jest dokumentem/biografią takiej postaci jak Ariel Dorfman jakiejś wybitnej "obiektywności" i pokazywania "argumentów" 2-giej strony(konfliktu społecznego)!? Przecież to tak jakby kręcić film o Lechu Wałęsie, Andrzeju Gwieździe lub Jacku Kuroniu, w którym połowa to argumentacja prl'wskiej władzy za tym, że "porządek w kraju trzeba było trzymać" itd.(a takich argumentów jest niemało, czy są sensowne, lecz nawet ujawnione dokumenty usa z tamtego okresu je używają)! - Tak, To był by prawdziwie obiektywny dokument! Brawo, pozdrawiam wszystkich wojowników o "wolność"(gospodarczą).

nie znam filmu o czasach Pinocheta, który byłby dla tego skur***la i wprowadzonego przez niego terroru pobłażliwy. to jest całkiem normalne i zdrowe, że się jedzie po oprawcach, czyż nie? w ameryce łacińskiej to kapitalizm był systemem zbrodniczym, wprowadzanym siłą wbrew woli społeczeństw i okupiony setkami tysięcy ofiar. trzeba być kompletnym idiotą, żeby brać stronę siepacza Pinocheta i jego kumpli!

czego tak jedrostonny czysta propaganda czego nie ma opini drugiej strony

Film osobisty ale mocno propagandowy. Jak ktoś wywodzi się z żydowskiej rodziny zarażonej komunizmem to najwyraźniej trudno mu rozsądnie mówić o tym co się zdarzyło w Chile. W sumie faktów to w filmie za dużo nie ma, jest za to sporo propagandy. Można się jednak dowiedzieć jak za pomocą terroru opanować społeczeństwo. Bardzo ciekawa jest scena pod koniec filmu gdy z jednej strony jest demonstracja zamożnych ludzi za generałem i ubranych dużo skromniej -przeciw.

To rzeczywiście "osobisty portret", ale - niestety - przez to bardzo jednostronny, a miejscami wręcz tendencyjny. Zbrodniom popełnionych przez wojskową juntę Pinocheta w Chile nikt rozsądny nie powinien zaprzeczać.Tak było.Ginęli ludzie - nieraz w okrutny i bestialski sposób mordowani. Ale autor tego filmu nawet nie zająknał się, jak to się stało, że doszło do puczu wojskowego w Chile. Jakie były rządy Salwadore Allende i jakie plany snuli jego zwolennicy. Co stało by się w Chile, gdyby nie zamach stanu Pinocheta? Jest wielu poważnych ludzi, którzy - nie bez podstaw - twierdzą, że kraj ten czekała krwawa komunistyczna dyktatura na wzór sowiecki, poprzedzona takimi znanymi nam wynalazkami, jak znacjonalizowanie przedsiębiorstw prywatnych, "reforma" rolna, centralnie planowana gospodarka, bezwzględna cenzura itp. Dlaczego autor tego filmu nie dopuścił do głosu zwolenników Pinocheta i nie pozwolił im na przedstawienie swoich racji? Jeśli film miał być poświęcony wyłącznie osobistym przeżyciom autora i losom jego przyjaciół - ofiar tego krwawego puczu, to ok. Ale wtedy nie powinien "zahaczać" o wielka politykę. A robi to - tyle, że w podany wyżej, tendencyjny sposób. W dodatku miejscami nudno i rozwlekle. Nie polecam